Grotta dell'Elefante Bianco (Laghetto di Ponte Subiolo)

Tot -40 m zwem je door een grote gang met blokken, daarna over kalkplaten tot de rand van de schacht op -52 m: het gebruikelijke keerpunt. Er ligt geen slib of klei, dus het zicht blijft tijdens de duik goed, en normaal merk je in de hoofdgang geen stroming. In droge periodes (vooral in de winter) is het water helder. Bij hoogwater stroomt er tientallen m³/s uit, en na zware regen blijft het water lang troebel (volgens een beschrijving uit 1999 15 dagen of meer).

Het meertje heet naar de witte rots op de bodem die op een olifant lijkt; in de streek heet de grot ook 'il pozzo della morte'. De naam Subiolo komt volgens de legende van fluitachtige geluiden ('subio' in het dialect) van de feeën die 's nachts op het meer dansen. Het water komt van regen op het plateau van Asiago.

Het is een van de drukst bezochte bronnen van Italië, ook door buitenlandse teams. De diepte werd stap voor stap verkend: Jean-Jacques Bolanz kwam tot -122 m, Olivier Isler tot -139 m en Luigi Casati in 2004 tot -189 m (volgens Underwater 3D -186 m), zo'n 530 m van de ingang. In februari 2024 duwde het Poolse CCR-team van Bartłomiej Pitala met scooters door tot -227 m, in een duik van ~6,5 uur. In 2026 kwam Pitala alleen, met een scooter, tot -292 m: vanaf -235 m volgde hij een gang van ruim 100 m naar het noorden naar een vijfde schacht, en onder -280 m zag hij een bodem van grote blokken. Die duik duurde zo'n acht uur, en het is het diepterecord voor grotduiken in Italië.

Praktisch: bij de brug hangt een bord met de regels, in het Italiaans en het Engels, en aan de overkant van het meertje hangen gedenkplaten voor de duikers die hier omkwamen.